Boer Frans is een tijd lang vast onderdeel geweest van het programma “Man bij Hond”. Frans heeft een wat achterhaalde kijk op het leven en dat is wel zo verfrissend in onze huidige gestroomlijnde samenleving waarin we elkaar na-apen, elkaar volgen als makke schapen en napraten als papagaaien. Frans niet. Frans houdt zich aan zijn eeuwenoude opvattingen en principes.
Een neef van Frans, Henkie, komt na jaren een ruzie bijleggen. Henk is een doorgewinterde drinker en is daardoor nog altijd de kwajongen die hij waarschijnlijk vroeger ook al was. Kijk naar de twee bijzonder episodes over twee bijzondere mensen. Als Jiskefet, maar dan uit het leven gegrepen.
De laatste tijd wordt ons gezinsleven in toenemende mate gevuld met bezigheden rond ons nieuwbouwproject. Zo was er de overdracht (het zogenaamde transport) van de grond bij de notaris, bezoekjes aan een keukenleverancier en meer van dit soort bezigheden.
En afgelopen maandag stond het slaan van de eerste paal op het programma. Op zich stelt dat niet zoveel voor, maar hoe je het ook went of keert het is wel een mijlpaal, die heipaal. Jammer genoeg kon Alexandra er niet bij zijn, zij moest gewoon aan het werk. In eerste instantie zou ze er gewoon bij kunnen zijn, maar landsbelang strooide roet in het eten. Blijkbaar had men bij Bouwfonds er, bij het vaststellen van de datum en tijd, geen rekening mee gehouden dat het Nederlands elftal zo ver zou komen in het WK voetbal. Want het moment dat men oorspronkelijk had gekozen voor het slaan van de eerste paal liep gelijk met de achtste finale die Bert en zijn mannen gingen aftrappen.
Dus afgelopen zaterdag kregen we een kaart in de bus met daarin de melding dat om die reden het slaan van de eerste paal vervroegd was op maandag. Met het nadrukkelijk verzoek om zo spoedig mogelijk door te geven wanneer je niet aanwezig kon zijn. Beetje een sof zo kort dag. Wij zouden er door deze verandering in de agenda niet bij kunnen zijn.
Maandag op het werk zat het me niet lekker. Dus ik vertelde over dit voorval, dat ik het wel jammer vond dat ik er niet bij kon zijn en vroeg ze of het een probleem was of ik daarom eerder dan gepland het pand zou verlaten. Na een korte maar vruchtbare onderhandeling was het akkoord. Het resultaat ervan stuurt mij wel de keuken in om zelfgedraaide gehaktballen met satehsaus naar eigen recept voor de collega’s te fabriceren. Kijk aan, iedereen blij. Ik natuurlijk omdat ik bij de aftrap kon zijn van onze nieuwe woning en zij omdat ze aanstaande vrijdag om 16.00 uur niet alleen naar een balletje hoeven te kijken, maar er ook wat kunnen prikken.
Absurde humor, ik ben er een groot liefhebber van. Waarschijnlijk omdat het aansluit bij mijn eigen logica en brainwaves die mijn brein soms als een soort tsunami overdonderen. Het is ook echt iets voor mannen, zo bleek uit een studie. Vrouwen hebben meestal geen grip op dit genre van vermaak, uitzonderingen daargelaten uiteraard.
Vroeger, heel vroeger, was er het niet alom gewaardeerde Jiskefet. En dan heb ik het over de periode vanaf “Debiteuren, Crediteuren“, toen het met de week populairder werd. De liefhebber weet waar ik het over heb. Maar ook “Little Britain“, “Not the nine o’clock news” en “Draadstaal” bijvoorbeeld. Al ligt die laatste dan wel weer goed bij “de vrouwtjes”. Wellicht heeft dat dan weer te maken met de universele toegankelijkheid van Jeroen van Koningsbrugge.
Tegenwoordig heb ik er een nieuwe held bij, Kabouter Wesley. Een kinderlijk getekend Belgisch stripfiguur welke al eens te zien was bij DWDD. De geestelijk vader van deze creatie is een heerlijke down-to-earth Belg die er niet vies van is om ongeschreven maar alom geaccepteerde fatsoensregels alsmede normen en waarden op een botte manier teniet te doen. Oorspronkelijk een onderdeel van de Vlaamse “Man bij Hond” serie is het elke aflevering weer heerlijk om te zien hoe deze kabouter mij weet te vermaken. Mocht je ‘m nog niet kennen, wacht niet langer en test je gevoel voor humor of constateer het gebrek hieraan op Youtube.
*UPDATE*
Omdat het vorige filmpje niet helemjaal in de smaak viel heb ik een andere geplaatst. Ja, uRuBuRu.NL luistert naar haar bezoekers. Alle twee.
Ik heb me voorgenomen wat vaker mijn camera mee te nemen naar dáár waar naartoe ga. Dat deed ik vanmorgen voor het eerst eigenlijk. En laat ik nu meteen het nieuws halen! Onze “achterburen” van Nestlé zijn doelwit geworden van een Greenpeace aktie. Check het hier.
Er zijn vele manieren om je product onder de aandacht te brengen, er zijn er slechts een paar die gratis én effectief zijn. Als je die combinatie weet te beheersen als marketingapparaat dan ben je natuurlijk ‘Koning Reclame’. De electronicaboer met een stuk fruit als logo beheerst dit tot in de puntjes. Zo bleek ook afgelopen week weer.
Het was breeduit in het nieuws, dé nieuwe iPhone (4G) was door “iemand” gevonden ergens in een café. Een website heeft die telefoon voor $5000,- van de vinder gekocht (dat is dan heling volgens mij, want je verkoopt immers andermans bezit), die hebben er vervolgens beeldmateriaal van gemaakt en via de eigen site wereldkundig gemaakt. En nu wil Apple het ding terug op last van me zus en me zo.
Het hele mediacircus er omheen was gestart nog voor de parade door de stad was getrokken. CNN, BBC, ABC News, Skynews maar ook de iets mindere nieuwsgoden zoals NOS en RTL, om nog maar te zwijgen over alle kranten en websites. Iedereen was er mee bezig. Op kantoor is het ook een dominant en wederkerend gespreksonderwerp. Zelfs thuis werd mij gevraagd of ik “het al gehoord had over de nieuwe iPhone”.
Hallo allemaal! Even op de rem nu. Terug naar de eerste berichtgeving (die vernam ik overigens op iphoneclub.nl). De telefoon was gevonden in een café, glad vergeten door degene die het ding er binnen had geloodst. Denk je nou echt dat buiten het zicht van dhr. Jobs (Steve, mijnheer het mannetje van Apple) dit product in de inmiddels iPhone-geile buitenwereld door iemand meegenomen zou worden naar een café om er vervolgens achteloos achtergelaten te worden? Denk je dat nou echt?
Ik zal wel weer alleen staan in mijn met achterdocht doorspekte standpunt in deze. Ik blijf erbij, het lijkt mij gewoon dé ultieme marketingstunt. Geheel geregisseerd vanuit het zonovergoten Cupertino - California is dit in scène gezet, tot en met de website die het ding kocht van de zogenaamde vinder. Waarom dure campagnes opzetten voor het aan de man brengen van je product, als het in één keer wereldnieuws kan zijn? Goedkoper en sneller kun je je product immers niet onder de aandacht van vele miljoenen wereldwijd krijgen.
En het ergste nu is dat ik met deze theorie over het hele gebeuren óók weer een bijdrage lever aan de keten van berichtgeving. Maar als ik mijn mening voor mezelf zou houden dan had ik net zo goed mijn blog niet hoeven te beginnen.
Klinkt misschien raar, wellicht ben ik een uitstervend ras maar ik ben nogal van het “in één keer goed” of ook wel “as is” fotograferen. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Dus je ontkomt er soms niet aan om een foto te retoucheren. Dat lukt me dan nog wel aardig met het pakket dat ik doorgaans gebruik om mijn foto’s te beheren, ACDSee Pro. In dit pakket kun je eenvoudig de meeste basic foto elementen (licht, kleur, foto besnijden etc.) bijwerken. Maar als het er echt op aankomt moet je met Photoshop aan de slag en daar ben ik nog niet zo bedreven in.
Photoshop is van oorsprong gemaakt voor het Apple OS platform. De logica is daarom ook afwijkend van pakketten die van origine voor bijvoorbeeld het Windows platform gemaakt zijn. En die logica ben ik niet helemaal eigen. Los daarvan, in Photoshop zijn er zo ontzettend veel mogelijkheden al bij de standaard installatie, om nog maar te zwijgen over de duizenden add-ins en filters die je additioneel kunt aanschaffen. Het is ook niet voor niets dat het vak van DTP’er eigenlijk als hedendaags ambacht gezien kan worden.
Maar er is licht aan het einde van de fotobewerkingstunnel voor Photoshopkneuzen zoals ik. Dit jaar komt er een nieuwe versie uit van hun totaalpakket, de zogenaamde Creative Suite; CS5. En als teaser is er een filmpje door Adobe zelf verspreid met een korte preview van een nieuwe, enorm veel tijdbesparende feature: Content-Aware fill feature. Foto’s retoucheren was nog nooit zo eenvoudig.
De wereld gaat er dus heel anders uitzien dankzij Photoshop. We weten straks aan de hand van statisch beeldmateriaal echt niet meer wat een “as is” foto is of wanneer het gaat om een gemanipuleerd beeld. Andermaal een reden voor een keurmerk van “ongeshopte” foto’s, waar ik zelf al een tijdje warm voorstander van ben.
Zoals je wellicht weet mag ik graag foto’s maken. De laatste tijd kwam het er niet zo van, net als schrijven voor mijn website. Maar 19 maart jongstleden was ik één van de twee fotografen die vrijelijk op de spannende Battle of the Bands (Sugarfactory, Amsterdam) foto’s mocht maken. Vier amateurbands steden met elkaar voor de eer en een geldprijs, organisatie was in handen van Unity4Love.
De foto’s zijn veelal gemaakt met mijn 50mm 1:1 1,8 wat het lastig maakt om composities te vinden, maar omdat ik er die avond met mijn neus bovenop stond kon dat juist prima. Heel veel lichteffecten die avond, overvloedig blauw en rood. Soms juist weer te weinig of juist net genoeg voor dat ene shot met tegenlicht. Erg leuk om te doen allemaal.
Wat ik op internet heb geplaatst zijn een aantal foto’s die ik nog extra heb bewerkt achteraf. Soms door ze krachtig zwart/wit te maken, soms juist door een kleur eruit te filteren of juist te overdrijven. De foto’s kun je hier bewonderen.
Dit kan voorlopig wel eens het laatste openbare stuk zijn dat ik schrijf op mijn website. Ik ga je meenemen in een duistere kant van me, ik kan het niet langer voor mezelf houden. De druk wordt te me groot. De hele natie is bezig met een jacht op me waarbij ik er verstandig aan doe mezelf aan te geven voordat de bloedhonden mij vinden.
Wie het nieuws een beetje gevolgd heeft de laatste dagen kan één woord niet meer horen: onregelmatigheden. Er hebben zich onregelmatigheden voorgedaan bij de gemeenteraadsverkiezingen. Zo zouden meer mensen in één stemhokje hebben gestaan en dat mag dus niet. En ik vind het gek dit juist als onregelmatigheid wordt gezien. Hoe meer mensen in één hokje een stem uitbrengen, des te democratischer die stem is lijkt me.
Ik geef het toe, ik heb samen met mijn vierjarige zoon Sepp in het stemhokje gestaan en hij heeft mij beïnvloed met stemmen. Waarbij aangemerkt dient te worden dat hij zich niet gerealiseerd heeft dat hij niet met mij in één hokje mocht staan. Ik ook niet trouwens, maar ja, ik ben geen vier meer. Daarbij heb ik de pech ik niet weet wat ik nou wil van een partij. Dat ik een typische zwevende kiezer ben. Daarmee ben ik ook behoorlijk vatbaar voor mensen die op mij inpraten.
Dus ik stond daar, met het potlood in mijn linkerhand, ja ik ben links, en vond een geschikt persoon op de lijst. En net wanneer ik mijn potlood op het papier plaatste vroeg Sepp me “Waarom vul je dát hokje in pap?“. En ik wist het niet. Ik wist het gewoon echt niet. Ja, ik had de kieswijzer gedaan en baseerde me op die uitslag. Ik moest toch íets invullen?! Hij bracht me aan het wankelen. Vier jaar en nu al een groot manipulator, neurolinguïstisch programmerende neigingen. Ja waarom dat hokje en niet die eronder? Of rechts of links van die rij? Ik wist het niet meer, ik klapte dicht. Met het potlood maakte ik paardesprongen over het papier, wat moest ik nu toch?
Na anderhalf uur stonden we buiten maar we hadden een compromis gevonden en samen een hokje ingekleurd. Nog niet bij het volle besef van wat we gedaan hadden en welke landelijke hetze ons zou slachtofferen, marcheerden we onder een luid “De pa-ha-ha-den op, de la-ha-ha-nen in” terug naar ons bolwerk alwaar we trots over ons stemavontuur zouden vertellen. We hadden onze plicht gedaan. De ultieme fuck you actie had onze dag kleur gegeven. Nu staat er ergens in Alkmaar, in een loods van de gemeente, tussen alle stemlokaal faciliteiten, één stemhokje dat aan de binnenkant zo rood is als dat van het stempotlood. Met hier en daar een onregelmatigheid.
