Het blijft me verbazen; “Mis deze kans van je leven niet – klik nu!“. Of deze, “Fantastische spellen voor een geweldig tijd“. Of deze dan, “Dit moet je uitchecken, man!“. Zomaar een paar spam berichtentitels die ik recentelijk in mijn mailbox vond. Denkt de maker van deze berichten nu echt dat ik me ook maar enigszins geneigd voel om de berichten te openen, te lezen en dan een link te volgen die erin opgenomen is?
Het effect van spam is volledig achterhaald volgens mij. Laten we eens terug gaan zoeken naar de oorsprong de naamgeving. Ooit lang geleden lieve kindertjes, was er een programma op televisie dat heette Monty Python. Een engels absurdistisch en bovenal zeer geestig programma dat normale en absurde dingen in het leven absurd en nog absurder wist te maken. Zij hebben spam ooit geïntroduceerd in een aflevering waar het verbod op sluikreclame aan de orde kwam. De sketch had plaats in een lunchroom waar ongevraagd bij alle bestellingen spam werd geserveerd. Bovendien was er een groepje Noormannen dat met het zingen van spam-liederen elke conversatie onmogelijk maakte. Zie hier de oorsprong van de term spam zoals wij die in ons digitale leven kennen (let ook even op de aftiteling).
De eerste spamberichten zullen echt hun effect wel hebben gehad. Maar kom op zeg, wie trapt er nou tegenwoordig nog in die lullige berichten met die minstens zo lullige titels? Zijn er écht nog mensen die bij het lezen van dergelijke mail denken, “Nou die man heeft het beste met mij voor en wil alleen maar tijdelijk mijn bankrekening benutten om zijn erfenis van vele miljoenen te parkeren voor een maand”? Om vervolgens een rekenmachine ter hand te nemen en te ontdekken dat een maand lang dat bedrag tegen die rente een winst oplevert van 30.000 euro? In dergelijke schrijnende en hopelijk uitzonderlijke gevallen dient er een officiële spamrechter aan te pas te komen die deze persoon een surf- en mailverbod oplegt voor “…de duur van vier jaar, waarvan twee voorwaardelijk met een proefperiode van een jaar“. En in geval van recidivisme (herhaling van het gepleegde delict) vier jaar dwangarbeid bij Unox, aan de spamproductielijn. Zonder daglicht.
Het heeft mijns inziens ook geen zin de makers van spam op te sporen om ze vervolgens in te blikken in een cel, zolang deze niet lucht en waterdicht is. Misschien moet iemand ze gaan uitleggen dat het gewoon compleet zinloos is wat ze doen (na invoering van de hierboven beschreven rechtsgang voor mensen die toch spam openen). Of zou het een vorm van geldingsdrang zijn: “I spam, therefore I am“. Zie hier een crossover van spam en René Descartes. ( “To spam, or not to spam, that is the question“, vrij vertaald naar Shakespier’s Spamlet. (Hé Albert, let je even op als ik een musical voorzetje geef?!)
Dat zou spam overigens al een stuk interessanter kunnen maken (en succesvoller). Een echte schrijver aan het werk zetten voor spam in proza- of romanvorm. Spam geschreven door bijvoorbeeld Zwagerman, Kluun of Susan Smit. Daar zou zelfs ik nog een spamdelict voor willen plegen!
Stel je bent dood. Daar zweef je dan boven je eigen levenloze buitenkant en kijkt ernaar. Geschrokken natuurlijk want de dood komt meestal onverwachts. Eenmaal over de schrik heen en kijkend naar deze verpakking vol verse organen weet je opeens wat je ermee had willen laten doen. Te laat om er nog wat over te zeggen en overgeleverd aan verplichte donatie (in de nabije toekomst een feit, geloof me). Dus wat wil jij: doneren of verteren?
Persoonlijk ben ik er niet voor, organen doneren. Los van een hele (spirituele) discussie over de voors en tegens, vind ik het nogal luguber om organen van de één naar de ander over te zetten. En er zijn er meer die deze mening delen. Ik denk dan alleen al aan een grote groep mensen (meestal vrouwen) die het al een probleem vindt om op een stoel plaats te nemen die nog warm is van de billen van iemand die ze het moment ervoor gelicht heeft. Waarbij natuurlijk aangetekend moet worden dat de aanblik des persoons bij het verlaten van die stoel van doorslaggevend belang is: Mensen maken nogal onderscheid tussen de warmte van een celebrity (“…en voor ik het wist zat ik op de stoel waar George Clooney net van opgestaan was en ik voelde zijn warmte nog!” – “Niet waar!… En toen? ”) of een man van boven de pensioengerechtigde leeftijd in beige broek met nèt niet bijpassende vleeskleurige sokken in Clarks sandalen, waarbij de geur van zijn voeten reeds bezit had genomen van zijn hele lichaam met een reikwijdt van een meter, anderhalf (“…en dus was dat de enige stoel waar ik nog kon zitten en ik voelde zijn warmte nog!” – “Niet waar!… En toen? ”). Deze groep zal op voorhand geen warm voorstander van orgaandonatie zijn.
Ik wijk teveel af. Kijk, een warme stoel kan ik hebben. Celebrity of niet. Maar de gedachte dat je een warm orgaan afstaat na je dood vind ik gewoon echt bizar. Aan de andere kant, ik zal maar een orgaan nodig hebben. Hoe fijn is het dan dat iemand zo genereus is om mij dat stukje te gunnen. Dus zit ik, net als menigeen, in een brainsplit. Dat is de pest met twee hersenhelften, de ene helft creatief en empatisch de andere helft rationeel en berekenend. Zou dat met één massieve breinklomp niet een stuk eenvoudiger zijn? Of wat als die grijze massa uit een kwartet bestond, dat zou het vraagstuk donatie nog complexer kunnen maken. Wel handiger met doneren, een kwart stuk.
Sorry, ik wijk weer teveel af. Zo is dat nu eenmaal met mijn brein, het laatste dat ik aan iemand af zou staan als dat al zou kunnen. Een donatie moet iemand het leven vergemakkelijken en ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat mijn brein van alles kan, behalve iemand het leven makkelijker maken.
De hele discussie over het doneren, of beter het verplicht stellen van doneren, vind ik ook onmogelijk. Ik zie grote gevaren bij een verplicht donorschap. De markt wordt overspoeld met allerlei organen van divers pluimage en dus wordt er geselecteerd op kwaliteit. De minste kwaliteit verdwijnt in veevoer, wordt verwerkt tot frikandel en kebab of in de Schotse haggis, totdat er een schandaal over ontstaat. Het aantal bruikbare organen zal enorm zijn wat zich vertaald in het aanbod en dus in de premiehoogte van zorgpakketten bij zorgverzekeraars:
“In ons basispakket zijn c-kwaliteit organen opgenomen (zie bijlage II “Onbekend maar bemind”. In ons PLUS pakket kunt u beschikken over organen van B-artiesten (zie bijlage III “Organen uit het leven gegrepen”). En in ons TOP pakket kunt u rekenen op en stuk kwaliteits BN’er (zie bijlage IV “Ons kent ons per ons”). Voor de kleurenprospectus BlauwBloed Organen verwijzen wij u door naar de RVD”.
Waarbij ik me direct afvraag, zou onze Beatrix dan ook verplicht haar koninklijke organen af moeten staan? En wie kan daar aanspraak op maken? Ik ga meteen even bellen met Henk Brons (RVD, red.), even horen of hij het officiële standpunt aan me wil doneren. Meteen maar even doen. “Ah, hallo Henk, heb je even voor me? Ik heb wat op m’n lever…“
Mijn hemel wat vliegt de tijd, de laatste tijd. Er gebeurt enorm veel om me heen, het is bijna niet bij te houden. Leuke en trieste zaken, dus ik bevind me een beetje in een achtbaan heb ik het idee.
De vakantie was niet helemaal wat we er van hadden verwacht, maar daarover later misschien meer. Vroegtijdig kwam er in ieder geval een einde aan ons verblijf in Frankrijk. De oudste zus van mijn moeder was sneller dan verwacht slachtoffer geworden van haar leverkanker. Op stel en sprong alles ingepakt en naar huis gereden om, met het vakantiestof nog in het haar, de volgende dag bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Overmand door verdriet stond ik daar opeens tussen familie die de dagen ervoor niets anders dan treurnis hadden ervaren. Dat is echt een heel rare ervaring. En het besef dan achteraf, dat ik er de laatste jaren veel te weinig ben geweest, bijna niet eigenlijk, dat is dan een extra klap in het gezicht. Een klap die ik zelf heb uitgedeeld.
Ik zal er wat tijd hebben doorgebracht in mijn jeugd. Zo herinner ik me dat ik, zeven of acht jaar oud, een strippenkaart had gevonden aan de Kanaalkade op een zondagochtend. Daarvan wist ik dat je met de bus kon reizen. En op één of andere manier, ik zal het wel gevraagd hebben aan de eerste de beste buschauffeur, wist ik ook nog welke buslijn ik moest nemen want ik had ook al een doel voor het gebruik. Naar de Marestraat in Oudorp, naar tante Emmie. Blijkbaar met voldoende strippen op de kaart attendeerde de chauffeur me tien minuten later dat ik uit moest stappen, die ik had gevraagd of hij naar die straat reed. Eenmaal bij het adres werd ik hartelijk ontvangen door mijn oom en tante. “Waar is papa?”. Hij en ik stonden er om bekend nog wel eens een grapje uit te halen, dus tante geloofde niet dat ik alleen met de bus naar haar toe was gereisd. Een telefoongesprek met haar zus wees echter uit dat ik de waarheid sprak dat ik solo met de bus naar haar toe was gereisd. Los van de gevaren en rampscenario’s die door haar hoofd schoten moest ze wel vreselijk lachen. Het waren dit soort dingen die haar zoveel van me deden houden.
Zo zijn er veel meer verhalen te vertellen over en met die lieve tante in de hoofdrol. Maar het terugdenken aan die tijden werd de laatste tijd ook nog even opzij gezet voor hele andere, aardse zaken. Zo hebben wij sinds vorige week woensdag ons huis in de verkoop staan, hadden we een geweldige bruiloft in Twisk van Ron en Sylvia en bereikte ik afgelopen zondag de 40-. Heel erg druk dus met zaken regelen en er is nog geen einde in zicht. Toch nog even de tijd genomen om dit met je te delen, om de stilte even te doorbreken.
Deze man heeft een b(r)oertje dood aan graancirkeltheorieën. Al met al vat hij het nog luchtig op. (flash)
Ps. De voice-over is volgens mij de zoon van Chriet Titulaer. Chrietje voor familie en vrienden.
De laatste tijd wordt ons gezinsleven in toenemende mate gevuld met bezigheden rond ons nieuwbouwproject. Zo was er de overdracht (het zogenaamde transport) van de grond bij de notaris, bezoekjes aan een keukenleverancier en meer van dit soort bezigheden.
En afgelopen maandag stond het slaan van de eerste paal op het programma. Op zich stelt dat niet zoveel voor, maar hoe je het ook went of keert het is wel een mijlpaal, die heipaal. Jammer genoeg kon Alexandra er niet bij zijn, zij moest gewoon aan het werk. In eerste instantie zou ze er gewoon bij kunnen zijn, maar landsbelang strooide roet in het eten. Blijkbaar had men bij Bouwfonds er, bij het vaststellen van de datum en tijd, geen rekening mee gehouden dat het Nederlands elftal zo ver zou komen in het WK voetbal. Want het moment dat men oorspronkelijk had gekozen voor het slaan van de eerste paal liep gelijk met de achtste finale die Bert en zijn mannen gingen aftrappen.
Dus afgelopen zaterdag kregen we een kaart in de bus met daarin de melding dat om die reden het slaan van de eerste paal vervroegd was op maandag. Met het nadrukkelijk verzoek om zo spoedig mogelijk door te geven wanneer je niet aanwezig kon zijn. Beetje een sof zo kort dag. Wij zouden er door deze verandering in de agenda niet bij kunnen zijn.
Maandag op het werk zat het me niet lekker. Dus ik vertelde over dit voorval, dat ik het wel jammer vond dat ik er niet bij kon zijn en vroeg ze of het een probleem was of ik daarom eerder dan gepland het pand zou verlaten. Na een korte maar vruchtbare onderhandeling was het akkoord. Het resultaat ervan stuurt mij wel de keuken in om zelfgedraaide gehaktballen met satehsaus naar eigen recept voor de collega’s te fabriceren. Kijk aan, iedereen blij. Ik natuurlijk omdat ik bij de aftrap kon zijn van onze nieuwe woning en zij omdat ze aanstaande vrijdag om 16.00 uur niet alleen naar een balletje hoeven te kijken, maar er ook wat kunnen prikken.
Absurde humor, ik ben er een groot liefhebber van. Waarschijnlijk omdat het aansluit bij mijn eigen logica en brainwaves die mijn brein soms als een soort tsunami overdonderen. Het is ook echt iets voor mannen, zo bleek uit een studie. Vrouwen hebben meestal geen grip op dit genre van vermaak, uitzonderingen daargelaten uiteraard.
Vroeger, heel vroeger, was er het niet alom gewaardeerde Jiskefet. En dan heb ik het over de periode vanaf “Debiteuren, Crediteuren“, toen het met de week populairder werd. De liefhebber weet waar ik het over heb. Maar ook “Little Britain“, “Not the nine o’clock news” en “Draadstaal” bijvoorbeeld. Al ligt die laatste dan wel weer goed bij “de vrouwtjes”. Wellicht heeft dat dan weer te maken met de universele toegankelijkheid van Jeroen van Koningsbrugge.
Tegenwoordig heb ik er een nieuwe held bij, Kabouter Wesley. Een kinderlijk getekend Belgisch stripfiguur welke al eens te zien was bij DWDD. De geestelijk vader van deze creatie is een heerlijke down-to-earth Belg die er niet vies van is om ongeschreven maar alom geaccepteerde fatsoensregels alsmede normen en waarden op een botte manier teniet te doen. Oorspronkelijk een onderdeel van de Vlaamse “Man bij Hond” serie is het elke aflevering weer heerlijk om te zien hoe deze kabouter mij weet te vermaken. Mocht je ‘m nog niet kennen, wacht niet langer en test je gevoel voor humor of constateer het gebrek hieraan op Youtube.
*UPDATE*
Omdat het vorige filmpje niet helemjaal in de smaak viel heb ik een andere geplaatst. Ja, uRuBuRu.NL luistert naar haar bezoekers. Alle twee.
Ik heb me voorgenomen wat vaker mijn camera mee te nemen naar dáár waar naartoe ga. Dat deed ik vanmorgen voor het eerst eigenlijk. En laat ik nu meteen het nieuws halen! Onze “achterburen” van Nestlé zijn doelwit geworden van een Greenpeace aktie. Check het hier.
Er zijn vele manieren om je product onder de aandacht te brengen, er zijn er slechts een paar die gratis én effectief zijn. Als je die combinatie weet te beheersen als marketingapparaat dan ben je natuurlijk ‘Koning Reclame’. De electronicaboer met een stuk fruit als logo beheerst dit tot in de puntjes. Zo bleek ook afgelopen week weer.
Het was breeduit in het nieuws, dé nieuwe iPhone (4G) was door “iemand” gevonden ergens in een café. Een website heeft die telefoon voor $5000,- van de vinder gekocht (dat is dan heling volgens mij, want je verkoopt immers andermans bezit), die hebben er vervolgens beeldmateriaal van gemaakt en via de eigen site wereldkundig gemaakt. En nu wil Apple het ding terug op last van me zus en me zo.
Het hele mediacircus er omheen was gestart nog voor de parade door de stad was getrokken. CNN, BBC, ABC News, Skynews maar ook de iets mindere nieuwsgoden zoals NOS en RTL, om nog maar te zwijgen over alle kranten en websites. Iedereen was er mee bezig. Op kantoor is het ook een dominant en wederkerend gespreksonderwerp. Zelfs thuis werd mij gevraagd of ik “het al gehoord had over de nieuwe iPhone”.
Hallo allemaal! Even op de rem nu. Terug naar de eerste berichtgeving (die vernam ik overigens op iphoneclub.nl). De telefoon was gevonden in een café, glad vergeten door degene die het ding er binnen had geloodst. Denk je nou echt dat buiten het zicht van dhr. Jobs (Steve, mijnheer het mannetje van Apple) dit product in de inmiddels iPhone-geile buitenwereld door iemand meegenomen zou worden naar een café om er vervolgens achteloos achtergelaten te worden? Denk je dat nou echt?
Ik zal wel weer alleen staan in mijn met achterdocht doorspekte standpunt in deze. Ik blijf erbij, het lijkt mij gewoon dé ultieme marketingstunt. Geheel geregisseerd vanuit het zonovergoten Cupertino - California is dit in scène gezet, tot en met de website die het ding kocht van de zogenaamde vinder. Waarom dure campagnes opzetten voor het aan de man brengen van je product, als het in één keer wereldnieuws kan zijn? Goedkoper en sneller kun je je product immers niet onder de aandacht van vele miljoenen wereldwijd krijgen.
En het ergste nu is dat ik met deze theorie over het hele gebeuren óók weer een bijdrage lever aan de keten van berichtgeving. Maar als ik mijn mening voor mezelf zou houden dan had ik net zo goed mijn blog niet hoeven te beginnen.
Klinkt misschien raar, wellicht ben ik een uitstervend ras maar ik ben nogal van het “in één keer goed” of ook wel “as is” fotograferen. Dat lukt natuurlijk niet altijd. Dus je ontkomt er soms niet aan om een foto te retoucheren. Dat lukt me dan nog wel aardig met het pakket dat ik doorgaans gebruik om mijn foto’s te beheren, ACDSee Pro. In dit pakket kun je eenvoudig de meeste basic foto elementen (licht, kleur, foto besnijden etc.) bijwerken. Maar als het er echt op aankomt moet je met Photoshop aan de slag en daar ben ik nog niet zo bedreven in.
Photoshop is van oorsprong gemaakt voor het Apple OS platform. De logica is daarom ook afwijkend van pakketten die van origine voor bijvoorbeeld het Windows platform gemaakt zijn. En die logica ben ik niet helemaal eigen. Los daarvan, in Photoshop zijn er zo ontzettend veel mogelijkheden al bij de standaard installatie, om nog maar te zwijgen over de duizenden add-ins en filters die je additioneel kunt aanschaffen. Het is ook niet voor niets dat het vak van DTP’er eigenlijk als hedendaags ambacht gezien kan worden.
Maar er is licht aan het einde van de fotobewerkingstunnel voor Photoshopkneuzen zoals ik. Dit jaar komt er een nieuwe versie uit van hun totaalpakket, de zogenaamde Creative Suite; CS5. En als teaser is er een filmpje door Adobe zelf verspreid met een korte preview van een nieuwe, enorm veel tijdbesparende feature: Content-Aware fill feature. Foto’s retoucheren was nog nooit zo eenvoudig.
De wereld gaat er dus heel anders uitzien dankzij Photoshop. We weten straks aan de hand van statisch beeldmateriaal echt niet meer wat een “as is” foto is of wanneer het gaat om een gemanipuleerd beeld. Andermaal een reden voor een keurmerk van “ongeshopte” foto’s, waar ik zelf al een tijdje warm voorstander van ben.
Klik “fullscreen” onderin de player
(Dank Ritesh voor je tip)