Gisteren belandde ik zomaar met mijn zwager Ronald in het theater. Mijn zus was té vermoeid om ook maar het woord theater uit te spreken, laat staan om in een zaal te gaan zitten. Wat een pech voor haar en wat een mazzel voor mij.
Mike Boddé is onder andere bekend van het duo Ajuinen en Look, dat hij samen met Thomas van Luyn vormt. Maar hij treed ook al een paar jaar op in theaters met een eigen show, dit jaar in samenwerking met Hadewych Minis en haar band. Het werd een verrassende avond gevuld met een grote varieteit aan muziek. Slechts één nummer klonk mij bekend in de oren (“People make the world go round“) waar Marcus Miller met Layla Hathaway een geweldige uitvoering van hebben gemaakt.
De avond start met een ontmoeting op het podium van de actrice en de theateradept. Hij beloofd haar in een korte conversatie dat het haar avond gaat worden, dat ze mag doen waar ze zin in heeft. En dat lukt geweldig. Het vervolg is een geweldige potpourrie van zeer uiteenlopende muziek, theater en hier en daar een grap. Het verlengstuk van de vleugel, Mike dus, blijkt wederom van alle markten thuis en is een genot om naar te luisteren. De jazz druipt er hier en daar vanaf, maar de voorstelling beperkt zich niet tot dit genre. Aangevuld met een gitarist, basgitarist en drummer/persuccionist wordt plots elke muziekstuk mogelijk. Het is dan ook alsof je zit te zappen, maar dan in het theater.
En dan Hadewych. Ik beken, voor aanvang kende ik haar niet. Maar ze heeft inmiddels een onuitwisbare indruk achtergelaten. Met grote veelzijdigheid en variaties in haar stem, haar mimiek en zichtbare passie voor het vak bouwt zij aan de voorstelling. Jazz, rock, soul, acapella of met eigen basbegeleiding, engels, duits, zacht of rauw, octaafje hoger. The full package. En het lukt haar om dit alles met dezelfde overtuiging ten gehore te brengen.
Ik was er bij en ik was meer dan “Gelukkig met Mike en Hadewych“