Vroeger als kind heb ik heel veel gefietst met mijn vader. Eerst in een zitje met metalen buizen en twee kussentjes met zwart/rood ruitenmotief met een eigen stuurtje met van die handgrepen van zacht pvc die uitliepen in een klein zwart tepeltje, anders kan ik het niet omschrijven. En zodra het kon op mijn eigen tweewieler met altijd weer die vertrouwde hand in mijn nek voor dat beetje meer balans. Vooral op zondag trokken we er op uit, op visite bij een tante of naar boer Thijs om de kalfjes te bekijken. En tussendoor lagen we vaak naast onze stalen rossen in het gras naar wolken te kijken.
We zijn inmiddels jaren verder en mijn vader fietst elk jaar vele kilometers, het is nog steeds zijn meest favoriete vervoershulpmiddel. Hij heeft er dan ook twee, een conventionele trapper en een ligfiets. Jaren geleden kreeg hij bij het fietsen last van zijn armen tijdens het fietsen. Zo erg zelfs dat hij om de vijf minuten moest stoppen van de pijn. Ten eind raad, maar volhardend doortrappend belandde hij op zekere dag bij een ligfietsenhandelaar in Bergen aan Zee. Of hij dat eens mocht proberen? Maar natuurlijk, geen probleem mijnheer. Het bleek dé oplossing te zijn tegen de pijn, dus een knap tweedehands exemplaar stond vlot daarop bij hem in de schuur. En de afwisseling tussen beide fietsen blijkt ideaal voor hem.
Met de geboorte van Sepp kwam er een nieuwe fietsdimensie bij. Of beter, werd een oude beleving nieuw leven ingeblazen. Mijn vader komt op de dagen dat zij op Sepp passen het liefst zijn meest favoriete kleinzoon per fiets komt halen. Deze stelling durf ik wel aan te gaan, daar Sepp de enige kleinzoon tot nu toe is. - Waarbij ik direct maar wil benadrukken bij de “geslachtszoekers” onder mijn lezersschare, dat het niet gezegd is dat onze tweede spruit dús een jongen wordt, waardoor Sepp ook na de geboorte van onze tweede de meest favoriete kleinzoon kan blijven.
Zodra het mogelijk was zat Sepp in een zitje dat gemonteerd was aan het stuur. Zo’n zitje, en al helemaal de montagebeugel aan de stuurpen, heeft een bepaalde draagkracht. De dag dat de massa van onze kleine man de grens van het verantwoordelijke oversteeg ontwaakte de “MacGyver” in mijn vader die een doordachte constructie op zijn fietsstang tot gevolg had. Dit maakte het mogelijk om nog een half jaar langer met kleinzoon voorop, een groot aantal vaste en favoriete tochtjes met veel interactie te maken. Tot de dag kwam dat we moesten constateren dat de rugleuning van het zitje steeds meer de stand aannam van een ligstoel. Met pijn in mijn hart moest ik mijn vader vragen om voortaan het achterzitje te gebruiken.
In de voorbije weken is Allie op fietsenjacht. Sinds ze officieel ambtenaar is heeft ze een fietsplan tot haar beschikking, waardoor ze middels haar werkgever een fiets aan kan schaffen. Dus veel zoeken op internet naar de fiets die haar aansprak leidde tot het doen van een aantal fietsritten. Tot vorige week zaterdag zat de juiste fiets er nog niet bij. We belandden bij fietsenwinkel Adrichem die Allie op een Batavus Mambo hees waar ze naar een testrit eigenlijk niet meer af wilde stappen. Terwijl ik en Sepp borg stonden voor de fiets die Allie buiten aan het testen was, viel mijn oog op een bijzondere herenfiets die daar stond; de Sparta Papazone (zoals hieronder getoond). Nu had ik sinds een jaar of twee al een fijne fiets, maar deze fiets met tweede zadel moest ik even uitproberen. Had ik beter niet kunnen doen (dat zei ik ook al vóór het moment dat ik en Sepp een testritje gingen maken). Ik was verkocht. Een week nadenken, nog een testrit zonder zoon, even een fijn gesprek over de inruilprijs, afrekenen en fietsen maar. Onze Seppie helemaal happy, net als opa. Want die gaat natuurlijk ook gebruik maken van deze fiets op de dagen dat hij zijn enige (tot nu toe) kleinkind komt halen…
