Het is nog niet zo heel lang geleden dat ik op zoek was naar een geschikt apparaat voor thuis om centraal mijn foto’s en MP3′s te hosten. Na wat zoeken kwam ik uit bij een NAS200 van Linksys. Omdat ik het ding niet kende ben ik eerst eens gaan zoeken naar documentatie van het apparaat om uit te vinden dat het voor mij een oplossing zou bieden. Waar ik op stuitte in mijn zoektocht, stuitte me ook zeer tegen de borst. Zo’n eng instructiefilmpje voor installatie was ik niet eerder tegengekomen in mijn leven.
Waarschijnlijk heeft men gedacht bij Linksys, we moeten het zo ontechnisch en zo laagdrempelig als mogelijk aan de buitenwereld vertellen. We moeten deze instructie zó aanbieden opdat iedereen denkt “Dat is eenvoudig zeg, dat kan ík zelfs“. En daar zijn ze in geslaagd. Meer dan dat. Ze zijn hun doel ver voorbij geschoten. Afgezien van het feit dat ik de presentatrice gewoonweg eng vind, met van die grote en iets te ver uit elkaar staande ogen, spreekt ze tot ons op een manier waarmee je een bejaarde met een zware vorm van dementie uit de buitencategorie nog niet eens zou toespreken.
Het gemaakte geluk dat ze uitstraalt omdat ze eindelijk in haar leven een apparaat heeft kunnen bedienen. Ik stel me zo voor dat ze zelf ontzettend trots was aan het einde van de dag. Eenmaal thuis bij haar moeder, want daar woont ze nog natuurlijk, vertelde ze vol trots hoe ze “Een computer, mama” – want dat dacht ze immers dat het was - in elkaar heeft gezet die dag. “Helemaal alleen mam! En volgende week mag ik een glas water verwarmen in een magnetron, is het niet fantastisch?!“.
Haar moeder kon de vreugde niet delen. Zij had de hoop op een leven zonder haar dochter al jaren geleden laten varen. Evenals de zoektocht naar een antwoord op de vraag waar ze heeft gefaald in opvoeding van haar hyperblije dochter. Wel was ze tot inzicht gekomen waarom manlief, na een overduidelijke keuze “Zij eruit, of ik!”, zonder morren zijn koffer heeft gepakt en met de noorderzon was vertrokken. Ze had daar en toen moeten besluiten mee te gaan en het meisje aan haar lot over te laten. Maar dat laatste restje moedergevoel had haar weerhouden dit echt te doen.
Recentelijk had ze nog zitten dagdromen, bij het openslaan van de krant waarin een artikel stond over een meisje dat elf jaar geleden ontvoerd was, waarom was haar dat niet overkomen. Maar meteen er achteraan de neerslachtige inval dat de ontvoerder in kwestie het meisje tien jaar en 364 dagen eerder alweer bij ouderlijk nest had teruggebracht, met nederige excuses voor de vergissing in een brief waarin respect voor de ouders die dit lot aanvaardden, in elke zin tot uiting kwam. Haar blakende gezondheid bood ook al geen uitzicht op een spoedig einde en meerdere pogingen om dan zelf het licht maar uit te doen hadden keer op keer een onforuinlijke wending genomen. Ze leefde immers nog altijd. Samen, met haar dochter van 41 die zichzelf zonodig aan de wereld moest tonen in een filmpje over een technisch apparaat. Wat had ze in haar vorig leven in ‘shemelsnaam gedaan om dit leven te moeten leiden lijden?
Ach, wellicht overdrijf ik een beetje. Bekijk en oordeel zelf even…
[http://www.youtube.com/watch?v=a2QHEuTuuKU]
