Archive for the ‘Baby’ Category

Macrofoto’s


2009
05.19

Ik heb vandaag weer eens de camera ter hand genomen. Ditmaal om weer eens wat macrofoto’s te maken. De lens is een Tamron AF90mm Di 2.8:1 voor degenen die dat willen weten. Even te leen van vriend Ron. Mocht je interesse hebben in een fullsize exemplaar, stuur een mail naar reactie@uruburu.nl en geef even aan welke foto je ontvangen wilt. Mocht dit voor commerciële doeleinden zijn dan graag even vermelden.

Hier staan een aantal goed gelukte (vind ik zelf) exemplaren. (update op 21 mei met nog wat extra verrassende foto’s)

Kinderkamerkul


2009
04.27

De kinderkamer, een onderwerp dat bij mij al zoveel losmaakt dat wanneer je het op enige wijze om zou kunnen zetten in stroom, een heel gezin voor een half jaar elektriciteit zou garanderen. “Welk thema hebben jullie gekozen voor de kinderkamer?” – staat met stip op nummer één van de meest belachelijke aankomend ouderschapsvragen allertijden. Mijn standaard antwoord “Gothic. Alles lekker zwart!” is meestal genoeg om de vragensteller een verbale knockdown te geven. Hoe decadent ook zo’n vraag. Wij zijn überhaupt blij dat we blijkbaar genetisch in staat zijn van twee mensen weer één nieuwe te maken. Wat maakt dat kind nou uit in wat voor kamer het ligt, zeker de eerste twee jaar!

Sepp is er geen minder kind van geworden, een kamer zonder Disney- of ander themabehang vanaf dag één, dus Bessel krijgt ook gewoon een bij elkaar bedachte inrichting. Overigens is die hele inrichting een spin-off van het brein van Allie. Zij bedacht een kamer in zwart, wit en grijs, met hier een daar een brandweerrood attribuut.  Dat vonden sommigen wel “Goh, apart zeg“. Maar wanneer je nu de bladen openslaat met kinderkamers, blijkt die combinatie helemaal hot te zijn. Ze is écht een multitalent, die vriendin van mij.

Voor de vorm en met enige hoop op inspiratie zijn we op een zaterdag naar naar zo’n speciaalzaak gegaan. Speciaalzaak alleen al vanwege de naam, Babydump. Mijn associatief brein visualiseert dan een enorme bak met allemaal ongewenste kinderen. Dat zal wel weer aan mij liggen. Bij aankomst bleek de hut behoorlijk gevuld met aanstaande ouders en voor het oog zeker zoveel verkopers. Op de eerste etage achterin een kleine verhoging met een soort van bistro waar je naast het nodige nat ook broodjes kon pakken. Er werd van alles gedaan om potentiële klanten te pamperen, iets wat je met een baby op komst ook mag verwachten.

Vanaf de verhoging met een kopje automatenkoffie in de hand beoordeelde ik de collectie eens in helikopterview. Het bleek allemaal hetzelfde laken een pak, telkens nét even anders. Steevast het trio bedje, kast, commode welke allen hun basis in multiplex hadden waarbij de afwerking het verschil maakte. Plastic fineer met houtnerfprint grenen of klassiek eiken, metaallook of in waaitwasj. Ook weer zo’n modewoord dat mooier moet klinken dan het effect dat het geeft. Ik noem het liever armeluizenwit, omdat witte verf blijkbaar zo ontzettend duur was dat het aangelengd moest worden tot bijna doorzichtig. Het ziet eruit alsof iemand die meubels met het verkeerde middel heeft schoongemaakt waardoor het een witte uitslag heeft.

Acht-, negenhonderd euro wordt er voor gevraagd én betaald. Met gemak. En het is allemaal emotie waar je voor betaald want kwaliteit heb je voor die prijs dan nog niet eens. Kasten met slappe wiebeldeurtjes, goedkope scharnieren en een achterkant zo dun als het hout van een sigarenkistje. Dat hier nog niet een slimme importeur vanuit Tjechië of een ander lage lonen land op ingesprongen is, vind ik onvoorstelbaar. Of de meubels komen daar juist vandaan en gaat het hier in prijs nog eens over de kop.

We zijn uiteindelijk geslaagd bij ikea. Ook niet zonder slag of stoot, maar daar schrijf ik de volgende keer over. Geloof me, het is beter dat je nu iets anders gaat doen. En ik ook overigens. Want als ik nu niet stop kan schrijf ik door tot het boek gekaft en genummerd is.

Bessel’s eerste week in beeld


2009
04.08

Ik heb nog even een paar foto’s online gezet voor degenen die nieuwschierig zijn naar onze nieuwe telg. Het gaat overigens met iedereen hier in villa Hulskamp hartstikke goed, alleen de nachtrust kent nog de nodige gaten.

 

Sepp squeezes Bessel

Sepp squeezes Bessel

 

Klik hier voor de rest van de foto’s.

De bevalling in retrospect


2009
03.26

Afgelopen zaterdag om 12.57 (lang leve de atoomklok gestuurde wekkerradio) is bij ons thuis Bessel geland. Hij eet goed, poept goed, slaapt goed. Kortom: hij is goed bezig. En met z’n 55 centimeter paste ‘ie niet eens in zijn eerst pakje dat klaar lag voor ‘m. Het maakte van ons kind een chique verpakte rollade. Nou vónd ik al dat ie zelfs naast de troostprijs van elke schoonheidswedstrijd zou grijpen, dat vind ik namelijk altijd van kersverse babies, maar pakje maakt het alleen maar erger. Een uur na de geboorte is de ergste plooi uit zo’n kind en zie je pas hoe ernstig mooi het is. Gelukkig voor hem was het geen sollicitatie bij zijn toekomstige ouders want op representatie had ik punten moeten laten liggen.

De geboorte ging niet zonder moeite, maar uiteindelijk wel vlot. ‘s Avonds voor het slapen gaan had Allie wat last van haar buik, “Zou het dan vannacht komen?” grapte ze nog. Rond twee uur ‘s nachts werd het bericht steeds serieuzer en rond negen uur in de ochtend werd het steeds meer onderwerp van gesprek. Elke zes á zeven minuten kromp ze ineen om de kracht en daarmee samenhangde pijn van de rugweeën te onderdrukken en liet ze met een ritmisch puffen gecontroleerd te doen wegvloeien. Verloskundige Tom gebeld, die was al ergens anders een kind aan het halen. Collega Minke arriveerde vlot in plaats van Tom, prikte de vliezen door en het wachten kon beginnen.

Het zal rond 12.25 zijn geweest toen de eerste perswee zich met geweld aandiende. Dus het hele circus trad aan in de slaapkamer. Duidelijke instructies van Tom werden ondanks de impact die het had op het lichaam van Allie, 1 op 1 opgevolgd door gepaste acties. Het duurde niet al te lang tot het schedeldak te zien was. Weer zoveel haar, net als bij Sepp. Nog maar een keer meesurfen op die perswee. Daar kwam het hoofdje. En het hoofdje alleen. Een klein paars hoofdje zag ik met dichtgeknepen oogjes en een openstaand mondje. Het hoofdje had het duidelijk niet naar zijn, of haar want ook toen wisten we nog niet wat het zou worden, zin. Nog een keer persen. Geen beweging. Maar ondertussen zag ik nog steeds dat paarse hoofdje. Schouders te breed. Het lukte Tom niet om de schouders voorbij het schaambeen te krijgen. Gevloek. En nog steeds het paarse hoofdje. Ik schoot vol, de gedachte dat ik mogelijk naar een stervend kind zat te kijken schoot door mijn grijze massa. Wat nu dan? Naar het ziekenhuis? Kan dat met die baby zo half uit het portaal hangend?

We gaan het anders doen“, riep Tom. Waarop bij mij een soort opluchting ontstond, gestuwd door de gedachte “Gelukkig, een man met een plan“. “Op je knieën!“, vervolgde Tom. “Wát?!” klonk Allie ontsteld, die een herhaling van de opdracht nodig had om zeker te zijn dat dít het moment was om van positie te veranderen. Ondertussen liep mijn schoonzus zwaar verontrust heen en weer, die zag blijkbaar alle doomscenarios van een heel seizoen “De Bevalling” voorbij komen. “Je gaat nu op je knieën en ellebogen“, beval Tom die zeker was van twister zonder mat. Nog voor ik het doorhad was Allie geslaagd in een rollover. Nog steeds zag ik het paarse hoofdje, dat toch een soort berusting in het lot uitstraalde.

Het bleek schaakmat voor grootmeester Tom Kreuning. Twee, misschien drie persweeën later floepte het kind er met oerkreten uit. En dan nog die luttele seconden dat je al je waarnemingsvermogen gebruikt om te zien of het allemaal goed is gegaan. Een klein schokkend paars lijfje begon ook nog eens geluid te produceren. 12.57 gaf de klok aan. De lente was begonnen als een spannend boek. Hoofdstuk één had al een gelukkige ontknoping en Bessel was zijn naam. Hij gaat ons nog flink wat hoofdstukken bezorgen. Het is een mooi kereltje met zachte hamsterwangetjes en een ernstige blik.

Zaterdag 21 maart 2009 was een memorabele dag. Wel jammer dat ik niet kon motorrijden met dat mooie weer. ;-)

Nog wat foto’s


2009
03.22

Op verzoek heb ik een kleine impressie gemaakt van onze zaterdag 21 maart 2009, de dag die vooraf ging aan de avond dat ik dacht “Morgen maar eens een lekker stukkie motor gaan rijden”. Het liep allemaal  iets anders. – Klik! -

(met dank aan Monica voor de meeste foto’s)

Het gelazer is begonnen!


2009
03.21

We schrijven zaterdagochtend 02:00, de dag dat de lente begint. En hoe! De eerste weeën melden zich met een beperkte kracht van 3 op de schaal van Allie (welke op kan oplopen tot 10, zo leerde ons de vorige bevalling). Elk kwartier en steeds een klein beetje heftiger. Het is een soort coopertest, slechts voorbehouden aan de vrouw. Mijn vrouw in dit geval. Dan elke 12 minuten, 9 inmiddels en we lezen 07:00 in zwarte letters op het groene display van mijn wekker. De tussenposes worden korter, de ervaring wordt heftiger.

07:00 en Allie stapt nu net onder de douche vandaan. Haar lijf gaat in slowmotion terwijl gedachten in haar hoofd rondjes om de kerk rijden met de snelheid van een TGV. Veel kan ik nu nog niet voor haar doen. Automatisch zit ik mee te puffen elke keer als ik dat geluid hoor. Het is alsof ze heel snel een ballon opblaast. Wat te doen? Verloskundige bellen? Even de kaart checken. Er staan een aantal zaken op vermeld die vroegtijdig bellen dienen te voorkomen. “Als de weeën om de vijf minuten komen en dat dan een uur lang”, dat zou een reden zijn om wel te bellen. Een kreunende teleurstellig uit Allie’s mond. Rugweeën. Die schijnen het zwaarst te zijn. Er schiet een opmerking van een collega door mijn hoofd. Resten van een citaat, iets in de trant van “Als je man wil weten hoe het voelt om te bevallen, laat hem dan zijn bovenlip over zijn hoofd trekken. Dan weet hij ongeveer wat het is”. Tot aan het puntje van mijn neus kom ik.

09:45 update

De weeën zijn in rap tempo heftiger geworden. Nu elke zes minuten wel één die zich aandiend. Rond 09.20 gebeld met de verloskundige, Tom. Even vragen wat raadzaam is. “Ik zit nu zelf klem in een bevalling, maar ik overleg even met Minke of zij misschien langs kan komen”. En zo ging het. Niet veel later klonk er een bevrijdend “dingdong” en daar stond ze al. Even wat gegevens door genomen even de mate(n) van ontsluiting vaststellen. Dat ziet er goed uit, vier tot vijf centimeter. “Maar mijn vliezen zijn nog niet gebroken, Minke”. Dat schijnt dan weer geen probleem te zijn in deze fase, ook daar kan de verloskundige de helpende hand in zijn. Letterlijk.

10:10 was dat achter de rug. Ondertussen contact gelegd met de kraamhulp, die komen twee dames sterk. Ik dacht nog dat het door de vorige bevalling kwam, dat Allie de hulp zó onder druk had gezet dat ze nu geen risico namen en dus twee exemplaren afstuurde. Het bleek te gaan om een iemand die net gediplomeerd is en een ervaren persoon. Lekker voor mij ook, want laks als we zijn had ik gisteren verzuimde de afswas in de vaatwasser te plaatsen. Dat werd nu voor me gedaan. Collega Edward gebeld, hij heeft mijn standby overgenomen. Ondertussen arriveerde de eerste kraamhulp en begon meteen met het vullen van kruiken met heet water. Eén van de twee bleek lek, de andere liet ze uit haar handen vallen, gelukkig zonder gevolgen. Snel naar de buren voor een leenkruikje.

10:40 was mijn schoonzus ter plaatse. Gelukkig maar, want ze bleek ook bij de geboorte van Sepp een belangrijke steun. Bovendien hadden we nog iemand nodig om wat foto’s te maken op de momenten dat het er op aan komt. Dan ga ik natuurlijk niet lekker staan klikken

11.25 Helse pijnen. Ik voel het zelf bijna. Slechts een hete douche kan verlichting geven, dus Allie zit nu op een omgekeerde curver bak onder de douche de pijn weg te puffen. Gelukkig, het is iets minder erg op deze manier. Toch maar even een tuinstoeltje (waar je allemaal juist NIET aan denkt op dit soort momenten). En het nare voor mij is, voor zover ik het over mezelf mag hebben in deze situatie, is dat ik er geen reet bij kan helpen. Ben eerder tot last dan voor het gemak. Dus ik zit hier nu op het toilet in de badkamer, naast de douche dit item bij te werken. Ja, ook daar zijn foto’s van gemaakt.

Inmiddels is het 13:46 en kan ik melden wat we er een jongen bij hebben gekregen om 12:57. Bessel is zijn naam, een friesche naam. Even aan wennen waarschijnlijk, maar ik had al gemeld dat we weer een niet alledaagse naam zouden nemen. Bessel betekent onder andere beer en dat is het ook: 4450 vers vlees opgeslagen in een mooie verpakking van 55cm. Alles erop en eraan, stembanden doen het ook prima.

Ik zal vandaag nog een foto of een paar plaatsen voor de nieuwsgierigen onder jullie.