Mijn hemel wat vliegt de tijd, de laatste tijd. Er gebeurt enorm veel om me heen, het is bijna niet bij te houden. Leuke en trieste zaken, dus ik bevind me een beetje in een achtbaan heb ik het idee.
De vakantie was niet helemaal wat we er van hadden verwacht, maar daarover later misschien meer. Vroegtijdig kwam er in ieder geval een einde aan ons verblijf in Frankrijk. De oudste zus van mijn moeder was sneller dan verwacht slachtoffer geworden van haar leverkanker. Op stel en sprong alles ingepakt en naar huis gereden om, met het vakantiestof nog in het haar, de volgende dag bij de plechtigheid aanwezig te zijn. Overmand door verdriet stond ik daar opeens tussen familie die de dagen ervoor niets anders dan treurnis hadden ervaren. Dat is echt een heel rare ervaring. En het besef dan achteraf, dat ik er de laatste jaren veel te weinig ben geweest, bijna niet eigenlijk, dat is dan een extra klap in het gezicht. Een klap die ik zelf heb uitgedeeld.
Ik zal er wat tijd hebben doorgebracht in mijn jeugd. Zo herinner ik me dat ik, zeven of acht jaar oud, een strippenkaart had gevonden aan de Kanaalkade op een zondagochtend. Daarvan wist ik dat je met de bus kon reizen. En op één of andere manier, ik zal het wel gevraagd hebben aan de eerste de beste buschauffeur, wist ik ook nog welke buslijn ik moest nemen want ik had ook al een doel voor het gebruik. Naar de Marestraat in Oudorp, naar tante Emmie. Blijkbaar met voldoende strippen op de kaart attendeerde de chauffeur me tien minuten later dat ik uit moest stappen, die ik had gevraagd of hij naar die straat reed. Eenmaal bij het adres werd ik hartelijk ontvangen door mijn oom en tante. “Waar is papa?”. Hij en ik stonden er om bekend nog wel eens een grapje uit te halen, dus tante geloofde niet dat ik alleen met de bus naar haar toe was gereisd. Een telefoongesprek met haar zus wees echter uit dat ik de waarheid sprak dat ik solo met de bus naar haar toe was gereisd. Los van de gevaren en rampscenario’s die door haar hoofd schoten moest ze wel vreselijk lachen. Het waren dit soort dingen die haar zoveel van me deden houden.
Zo zijn er veel meer verhalen te vertellen over en met die lieve tante in de hoofdrol. Maar het terugdenken aan die tijden werd de laatste tijd ook nog even opzij gezet voor hele andere, aardse zaken. Zo hebben wij sinds vorige week woensdag ons huis in de verkoop staan, hadden we een geweldige bruiloft in Twisk van Ron en Sylvia en bereikte ik afgelopen zondag de 40-. Heel erg druk dus met zaken regelen en er is nog geen einde in zicht. Toch nog even de tijd genomen om dit met je te delen, om de stilte even te doorbreken.
