uRuBuRu.NL

Afgelopen donderdag vertrokken we met z’n drietjes voor een lang weekend naar Berlijn. In dat weekend viel de verjaardag van Allie. Laat dat nou ook de reden zijn geweest om die kant op te reizen.

Berlijn is echt een aanrader om te bezoeken. Voor elk wat wils en er is heel veel te zien. Zowel de “S-” als de “U-bahn” en de bus brengen je voor € 6,10 p.p. de hele dag de stad rond. We zijn er effectief drie dagen geweest, maar als het aan mij ligt komen we hier nog een keer terug. Ruim vierhonderd foto’s gemaakt, waarvan een selectie terug te vinden is op onze fotosite.

De heenreis hadden we opgeknipt in twee stukken, omwille van onze bijna twee-en-een-half jarige reisgenoot. Donderdagavond richting Eernewoude gereden om daar te slapen in onze residentie aan de friesche meren. Vrijdag vroeg op, wat met Sepp nooit een probleem is want die wekt de zon meestal. Broodje eten, tanden poetsen en navigatie-apparaat installeren. Go!

De anderhalf uur die we “gewonnen” hadden de avond ervoor eerst naar Eernewoude te rijden, werd als snel teniet gedaan door de nauwkeurig uitgestippelde route welke door ons navigatiehulpmiddel werd opgelegd. Dat “K”-ding liet ons de eerste anderhalf uur namelijk over allemaal provinciale wegen rijden! Ok, rustig blijven. Het is immers onze minivakantie dus dit gaat ons niet beïnvloeden.

Met een onderkoeld humeur stuurde ik uiteindelijk, dankzij mijn Allie-Allie, richting de duitse grens, maar niet voordat we het gehele centrum van f*kking Klazinaveen hadden gezien (sorry Marcel, Esmé). En dan blijkt het pittoreske Klazinaveen toch nog groter dan gedacht. Onderweg dreef onze digitale wegwijzer met toeristische inslag ons nog een keer met een kluitje het spreekwoordelijke riet in. Ergens in een duits dorp met dezelfde allure als die van Klazinaveen begon bij mij stoom uit de oren te blazen. De toonzetting in de auto werd er niet vriendelijker op. Via onverharde wegen raakten we weer terug bij af, de kern van het dorp. Allie drong erop aan te vragen hoe in godsnaam bij de snelweg te komen.

Het bleek de juiste keuze. Net als het gebruik van de uitknop op de digitale wegwijzer.

Zoals ik begon, Berlijn is echt een aanrader. We hebben een beperkte selectie gemaakt van de dingen die we wilden zien en bezoeken. Kurfürstendamm met de Gedächtniskirche, om de hoek, net als de Zoologischer Garten Berlin. De Reichstag met glazen koepel, een stukje muur, de Fernsehturm aan het Alexanderplatz en het chique “Unter den Linden“. En natuurlijk shoppie in, shoppie uit. Mede door het warme weer (zo’n 33 graden gemiddeld met de hele dag zon), het grote aanbod in bezienswaardigheden en de leeftijd van Sepp hebben we nog genoeg te zien een volgende keer.

Breaking news:

Monica, de zus van mijn lief, is vanmiddag rond 14.25 middels een keizersnede moeder geworden van een tweeling, zo meldde de duidelijk hoorbare trotse vader René mij. Het zijn twee meiden van ongeveer 3,5 kilogram en alles zit erop en eraan. Ze heten Sophie en Lauren. Monica heeft het heel zwaar gehad, kampt nu nog met veel pijn maar maakt het naar omstandigheden goed.

Indien je een kaartje wil sturen, mail mij dan op tim@uruburu.nl dan zorg ik voor een adres indien je dat niet hebt. N.b. Ze zijn sinds een paar weken verhuisd naar St. Pancras, hou daar rekening mee!

Een man een man, een woord een woord. Ofwel, ik heb zaterdag bij de post een pakketje gevonden zoals in het vooruitzicht werd gesteld door Hans Dulfer.

Ik zat nét aan de buurman te vertellen over mijn mailwisseling met heer D. toen op dat moment ons vast TNT gezicht voorbij liep. Snel even naar huis. Daar vond ik post, de normale post van een doorsnee zaterdag met daarbij één pakketje dat het label doorsnee meteen ongedaan maakte. Een gewatteerde envelop met handgeschreven tekst. Inderdaad, het was de envelop met de in het vooruitzicht gestelde memorystick erin.

Terug naar de buurman. Ik voelde me toch een beetje een klein jongetje, realiseerde ik me toen al. Want wat was er nou eigenlijk? Wat was hier nou zo bijzonder aan? Vanuit het perspectief van HD zelf gezien zou dit toch een hoop excitement om niks zijn geweest, vermoed ik. Als in slowmotion kwam ik bij de voordeur van nummer 3 aan, en ik stak de envelop in de lucht. Mede door het enthousiasme van mijn buurman en de anderen, stond ik niet alleen in mijn trots. Snel de laptop aansluiten op de geluidsinstallatie en starten maar. Of?

De oude Dell deed écht haar best om ons van dienst te zijn, maar zeker tien minuten later was ze pas in staat van gereedheid. Stick erin, alle muziek selecteren en afspelen maar. Toch? Eerst nog een melding over “validation”. Ooow, zo’n vervelende geldigheidscheck van Bill Gates en zijn vriendjes. NIET NU GRAAG.

Uiteindelijk klonken de eerste beats en noten over de installatie.  Heerlijk. Alsof we weer aan het Waagplein zaten.

HD is klaar met platenmaatschappijen, boeven zijn het die over zijn rug geld verdienen, exorbitant veel geld. Hij schreef dan ook als toelichting op het verspreiden van zijn muziek – “Stick mag je houden, maar kopiëer de muziek naar zoveel mogelijk anderen.” Dat ga ik dan ook doen natuurlijk. Dus als je dit leest en je hebt interesse in de muziek, laat het me weten via een comment en laat je e-mail adres achter. Dan regel ik de rest.

Bezoek ook eens de website van Hans Dulfer, daar is onder andere zijn muziek te horen en terug te vinden wanneer en waar hij live te zien/horen is.

Wat is het toch lekker als iemand je, bedoeld of onbedoeld, een goed gevoel geeft. Het gevoel dat je bijzonder bent of tenminste op dat moment een streepje voor op de rest van de mensheid. Meestal is dat door toedoen van mensen uit je directe omgeving, maar soms ook uit onverwachte hoek.

Een paar weken geleden alweer, was er een optreden van Hans Dulfer. Allie had dat allang in de peiling en ging er zeker naar toe die zondag. Ik wist nog niet of ik wel zin had om mee  te gaan, maar uiteindelijk vond ik dat ik toch van de partij moest zijn. Even gezellig een zondag middag op het Waagplein, mooi weer, biertje en live muziek. Lekkere muziek. Allie had dat goed ingeschat.

Hans Dulfer is wel in voor zo nu en dan een andere koers. Zo heeft hij nu een voor mij unieke comibanatie van saxofoon, DJ/drummer, electrische bas en een zanger/rapper bij elkaar gekregen. Ik had vooraf niet verwacht dat het zo’n power zou geven, zoveel energie. Knallende uptempo beats als rails voor de trein van saxofoon, bas en vocaal die de kazen in Waagtoren van de planken zouden hebben doen trillen. Ware het niet dat er geen kazen opgeslagen liggen, maar dit terzijde.

Daags erna heb ik een poging gedaan om een CD te vinden met daarop het bewijs dat Dulfer nog steeds alive and kicking is. Maar dit mondde uit in een teleurstellend resultaat. Deze samenstelling is kennelijk nog zo vers dat er nog geen CD van te krijgen is. Deze conclusie bracht mij in (c-) mineur en noopte mij tot andere maatregelen. In mijn zoektocht was ik op een mailadres gestuit waarvan ik zo goed als zeker was dat het van hem zelf moest zijn.

Stoutmoedig heb ik een mail gedicht met iets in de trant van ” bedankt voor de geweldige middag … op zoek gegaan naar CD’s hiervan maar niet gevonden…. wanneer in de winkel?”. Op send gedrukt, ook maar niet enigszins in de veronderstelling verkerend dat ik er een antwoord op zou krijgen. Maar dat gebeurde wel. Een paar dagen na het indrukken van de verzendknop kreeg ik een mail. Kort en krachtig, maar met een onomwonden boodschap:

“Geef je adres, dan stuur ik wat op.
Groeten, HD”

Mede doordat ik alweer vergeten was dat ik überhaupt een mail had gestuurd aan deze mastondant van het nederlandse koper, maar zeker ook door de boodschap was ik blij verrast. Was dat een mail van Dulfer zelf? (Je ziet, het feit dat ik me bijzonder voelde door een mail die kennelijk verstuurd is door Hans Dulfer zelf, deed mij meteen over hem denken alsof ik tot zijn vriendenkring was doorgedrongen. Dulfer, zonder Hans dus). Uiteraard onmiddelijk mijn NAW doorgegeven en nog een paar keer het bericht, hoe kort en plat ook, over gelezen. “Hoe gaaf is dit”, dacht ik nog.

Het in ‘t vooruitzicht gestelde heb ik nog niet binnen, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat juist die kleine dingen in het leven zoveel voor je kunnen betekenen. Voor mij in ieder geval.

Soms koop je iets waar je veel meer plezier aan beleefd dan voorzien. Zo is het geval met onze nieuwe webcam. Voor de techies onder ons, het is een Logitech Quickcam Pro 9000. Naast de zeer goede specificaties heeft het apparaat iets ontzettend gaafs: facetracking. De camera kan, tot in een zekere gradenhoek, je gezicht volgen. Dit kan in combinatie met allerlei grappige projecties.

Dus ik heb meteen met Sepp plaats genomen voor de lens en ben samen met hem gaan ontdekken welke grappen er mogelijk zijn.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=2gvwo7l6aCI]

en

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=aeSPpG4i21o]

(deze tekst was al op 12 mei gepubliceerd)

Mede door het heerlijke weer gaan de dagen als een feelgood movie voorbij. Het buitenleven maakt me vrolijk en geeft me het gevoel dat ik de wereld te baas ben. Natuurlijk met het besef dat dit gevoel slechts een laagje is waarbij scheurtjes uit het niets kunnen ontstaan. Onverwacht, als de vulkaan Chaiten in Argentië. Maar dat is leven toch? Het ervaren van ups and downs en niet als een “flatliner” in een gestage koers recht op de geraniums in huize Zonnewende afkoersen.

Tegenslagen zijn niet leuk, zwaar soms bovendien, maar maken dat je in gelukkiger tijden meer beseft welke rijkdommen je eigenlijk hebt, los van materiële zaken. Materie koop je slecht uit nutsnoodzaak of om je misère te pleisteren, om jezelf een kadootje te geven.

Ik heb een periode serieus overwogen om me richting het boeddhisme te bewegen, in de hoop innerlijke rust te vinden maar dan zonder zweverigheid. Na mijn bezoek aan Thailand, ruim zeven jaar geleden, is die interesse voor deze stroming gewekt. Want wie wil er nu niet lachend en zonder zorgen door het leven, met respect voor al dat leeft? Bijkomend: ik heb niets met religie (heb er ook niet veel tegen) en het boeddhisme is in mijn ogen meer “a way of life”. Het kent wel goden maar stelt deze niet centraal. Waarom is het dan nooit echt verder door mij onderzocht? Te druk met andere zaken? Of gewoon laksheid? Ik bedoel, de tijd de dat ik na een stressvolle periode thuis zat kon ik wel wat innerlijke rust gebruiken en ik had er alle tijd voor gehad.

Deze week daalde mijn interesse voor het boeddhisme met het tempo waarin een aandelenmarkt alleen maar kan. Mijn romantisch beeld dat ik erbij had blijkt in werkelijkheid toch aan banden gelegd door zogenaamde leefregels en dan met name de middenweg. De middenweg is een centraal aspect het praktiseren van het boeddhisme en benadrukt het vermijden van ‘het nastreven van sensueel geluk in sensueel plezier’. Het heet toch niet voor niks geluk en plezier? Toen ik daar achter kwam hoorde ik slechts de klank van de eerste drie letters van Boeddha door mijn hoofd nagalmen. Waarom mag een boeddhist geen beroep meer doen op normaal, of sterker nog, dierlijk gedrag? Het is toch de reden waarom wij nog bestaan? En wat is er mis met sex zonder nieuw leven te creëeren of zelfs intense lust? Twee mensen die elkaar high van sexuele chemie naar een hoogtepunt brengen. Een spritiueel hoogtepunt wat mij betreft.

Dus tot zover mijn drang om ooit Dalai Tim te ontdekken. Ik denk dat mijn innerlijke rust met het huidige weerbeeld voorlopig ga zoeken in mijn hangmat.