In de jaren vijftig begon men in Amerika al met een soort postbus 51 spotjes, landelijk uitgezonden en in bioscopen voor aanvang van de hoofdfilm. Ik moest er aan denken toen ik gisteren het spotje “Denk vooruit” – wat te doen bij een ramp – zag en vond het een beetje een remake van het spotje zoals hieronder getoond.
Wat er bij mij overblijft, na het zien van dit soort filmpjes, is een soort pappen en nathouden gevoel. Ik stel me zo voor dat wanneer er een ramp gebeurt hier in Nederland, dat het gebeurt voor een ieder het aan had zien komen, te laat dus. Zo is het goed mogeljk dat de kustlijn in de toekomst verplaatst is van Noordwijk aan Zee naar Amersfoort (aan Zee) en in een visioen zie ik ze al drijven hoor, tussen alle rommel, die gele noodpakketten met zaklamp, radio en een paar waxinelichtjes. “Denk vooruit”. Ook zo suf gekozen weer. Bij alles, maar dan ook alles dat je doet denk je immers vooruit, ook al sta je daar niet bij stil.
Denk vooruit. Heb jij wel eens gehoord over achteruit denken? De versnellingsbak van je hersens in de R schakelen? Beter bekend als herinneren. Ik overweeg wel om alvast de site denkachteruit.nl te laten registeren voor ná de ramp. Daarop staan tips over wat je achteraf gezien beter had kunnen doen of laten, of waar je je handige “Denk vooruit noodpakket” ook alweer had neergelegd. Want dat is ook zoiets. Ga maar eens bepalen waar je je noodpakket neerlegd. Beneden in een kast of in je zorgvuldig gebouwde atoomkelder? Dat is lastig te bereiken als je huis is ingestort terwijl jij de ramen aan het lappen was op de eerste etage. Boven dan, op zolder? Zul je net zien dat je onder het puin op de begane grond ligt omdat je hoorde van een aanstaande ramp en je pakket aan het zoeken was. Er moet dus bij het pakket een montagebeugel komen voor aan de schoorsteen. Daar klim je immers naar toe bij een overtroming en het pakket ligt boven op de rokende puinhopen in geval van instorting. Kijk dán denk je pas vooruit.
En waarom zit er in dat pakket geen opwindbare GSM in met een noodknop om naar 112 te bellen? O, sorry, nu zit in weer buiten mijn eigen campagne te denken, vooruit in plaats van achteruit. Een ramp heet niet voor niets een ramp, dus met of zonder pakket zul je moeten handelen naar het moment.
Enfin, je had nog het filmpje uit de jaren vijftig van me tegoed, de tijd dat grootmachten elkaar met atoombommen dreigden. Met het gooien van die journalistenschoen naar het hoofd van Bush, waaruit bleek dat George dubble-U alerter is dan ik had kunnen vermoeden, moest ik ook aan dit filmpje denken. Het wederkerende advies zat er blijkbaar bij de kleine Bush in die jaren al aardig ingeramd: “Duck and cover“.
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ixy5FBLnh7o]
We zitten midden in de traditionele feestmaand en dat betekent stress. De druk van het vinden van een leuk en origineel kado is voor sommigen onder ons niet te harden. Misschien is het dan een leuk idee om voor vader, zoon, schoonzoon of gewoon liefhebber om van ChinnyChinChin of Amalgam een kado te kopen. Zorg wel dat je gespaard hebt.
ChinnyChinChin heeft een website met de look-and-feel van een kunstenaarsproject. Ze hebben er verschillende grappige dingen te koop die je niet snel in de winkel zal zien liggen. Klik maar eens op het icoon met daarop een verwoeste auto (zoals je ze nu veel in Griekenland in het straatbeeld zult aantreffen). Een origineel idee mijn inziens en voor de doe-het-zelfers onder ons ook nog heel goed zelf te maken. Zit je alleen even met de verpakking die het kado natuurlijk wel helemaal afmaakt, ga die maar eens namaken.
Voor diegenen die in één van de eindejaarsloterijen winnen, en dan heb ik het niet over de plaatselijke bejaardensoos met laffe prijsjes, die kunnen het zich misschien wel permitteren om een schaalmodel te kopen van Amalgan in het formaat 1:8 waarin tot elk detail aandacht is geschonken met loep en pincet. De handgemaakte modelauto’s kosten dan ook rond de £ 2500,-. Gelukkig hebben ze ook wat voor de mensen die wel rekening dienen te houden met de aanstaande recessie.
Vroeger als kind heb ik heel veel gefietst met mijn vader. Eerst in een zitje met metalen buizen en twee kussentjes met zwart/rood ruitenmotief met een eigen stuurtje met van die handgrepen van zacht pvc die uitliepen in een klein zwart tepeltje, anders kan ik het niet omschrijven. En zodra het kon op mijn eigen tweewieler met altijd weer die vertrouwde hand in mijn nek voor dat beetje meer balans. Vooral op zondag trokken we er op uit, op visite bij een tante of naar boer Thijs om de kalfjes te bekijken. En tussendoor lagen we vaak naast onze stalen rossen in het gras naar wolken te kijken.
We zijn inmiddels jaren verder en mijn vader fietst elk jaar vele kilometers, het is nog steeds zijn meest favoriete vervoershulpmiddel. Hij heeft er dan ook twee, een conventionele trapper en een ligfiets. Jaren geleden kreeg hij bij het fietsen last van zijn armen tijdens het fietsen. Zo erg zelfs dat hij om de vijf minuten moest stoppen van de pijn. Ten eind raad, maar volhardend doortrappend belandde hij op zekere dag bij een ligfietsenhandelaar in Bergen aan Zee. Of hij dat eens mocht proberen? Maar natuurlijk, geen probleem mijnheer. Het bleek dé oplossing te zijn tegen de pijn, dus een knap tweedehands exemplaar stond vlot daarop bij hem in de schuur. En de afwisseling tussen beide fietsen blijkt ideaal voor hem.
Met de geboorte van Sepp kwam er een nieuwe fietsdimensie bij. Of beter, werd een oude beleving nieuw leven ingeblazen. Mijn vader komt op de dagen dat zij op Sepp passen het liefst zijn meest favoriete kleinzoon per fiets komt halen. Deze stelling durf ik wel aan te gaan, daar Sepp de enige kleinzoon tot nu toe is. - Waarbij ik direct maar wil benadrukken bij de “geslachtszoekers” onder mijn lezersschare, dat het niet gezegd is dat onze tweede spruit dús een jongen wordt, waardoor Sepp ook na de geboorte van onze tweede de meest favoriete kleinzoon kan blijven.
Zodra het mogelijk was zat Sepp in een zitje dat gemonteerd was aan het stuur. Zo’n zitje, en al helemaal de montagebeugel aan de stuurpen, heeft een bepaalde draagkracht. De dag dat de massa van onze kleine man de grens van het verantwoordelijke oversteeg ontwaakte de “MacGyver” in mijn vader die een doordachte constructie op zijn fietsstang tot gevolg had. Dit maakte het mogelijk om nog een half jaar langer met kleinzoon voorop, een groot aantal vaste en favoriete tochtjes met veel interactie te maken. Tot de dag kwam dat we moesten constateren dat de rugleuning van het zitje steeds meer de stand aannam van een ligstoel. Met pijn in mijn hart moest ik mijn vader vragen om voortaan het achterzitje te gebruiken.
In de voorbije weken is Allie op fietsenjacht. Sinds ze officieel ambtenaar is heeft ze een fietsplan tot haar beschikking, waardoor ze middels haar werkgever een fiets aan kan schaffen. Dus veel zoeken op internet naar de fiets die haar aansprak leidde tot het doen van een aantal fietsritten. Tot vorige week zaterdag zat de juiste fiets er nog niet bij. We belandden bij fietsenwinkel Adrichem die Allie op een Batavus Mambo hees waar ze naar een testrit eigenlijk niet meer af wilde stappen. Terwijl ik en Sepp borg stonden voor de fiets die Allie buiten aan het testen was, viel mijn oog op een bijzondere herenfiets die daar stond; de Sparta Papazone (zoals hieronder getoond). Nu had ik sinds een jaar of twee al een fijne fiets, maar deze fiets met tweede zadel moest ik even uitproberen. Had ik beter niet kunnen doen (dat zei ik ook al vóór het moment dat ik en Sepp een testritje gingen maken). Ik was verkocht. Een week nadenken, nog een testrit zonder zoon, even een fijn gesprek over de inruilprijs, afrekenen en fietsen maar. Onze Seppie helemaal happy, net als opa. Want die gaat natuurlijk ook gebruik maken van deze fiets op de dagen dat hij zijn enige (tot nu toe) kleinkind komt halen…
