De kinderkamer, een onderwerp dat bij mij al zoveel losmaakt dat wanneer je het op enige wijze om zou kunnen zetten in stroom, een heel gezin voor een half jaar elektriciteit zou garanderen. “Welk thema hebben jullie gekozen voor de kinderkamer?” – staat met stip op nummer één van de meest belachelijke aankomend ouderschapsvragen allertijden. Mijn standaard antwoord “Gothic. Alles lekker zwart!” is meestal genoeg om de vragensteller een verbale knockdown te geven. Hoe decadent ook zo’n vraag. Wij zijn überhaupt blij dat we blijkbaar genetisch in staat zijn van twee mensen weer één nieuwe te maken. Wat maakt dat kind nou uit in wat voor kamer het ligt, zeker de eerste twee jaar!
Sepp is er geen minder kind van geworden, een kamer zonder Disney- of ander themabehang vanaf dag één, dus Bessel krijgt ook gewoon een bij elkaar bedachte inrichting. Overigens is die hele inrichting een spin-off van het brein van Allie. Zij bedacht een kamer in zwart, wit en grijs, met hier een daar een brandweerrood attribuut. Dat vonden sommigen wel “Goh, apart zeg“. Maar wanneer je nu de bladen openslaat met kinderkamers, blijkt die combinatie helemaal hot te zijn. Ze is écht een multitalent, die vriendin van mij.
Voor de vorm en met enige hoop op inspiratie zijn we op een zaterdag naar naar zo’n speciaalzaak gegaan. Speciaalzaak alleen al vanwege de naam, Babydump. Mijn associatief brein visualiseert dan een enorme bak met allemaal ongewenste kinderen. Dat zal wel weer aan mij liggen. Bij aankomst bleek de hut behoorlijk gevuld met aanstaande ouders en voor het oog zeker zoveel verkopers. Op de eerste etage achterin een kleine verhoging met een soort van bistro waar je naast het nodige nat ook broodjes kon pakken. Er werd van alles gedaan om potentiële klanten te pamperen, iets wat je met een baby op komst ook mag verwachten.
Vanaf de verhoging met een kopje automatenkoffie in de hand beoordeelde ik de collectie eens in helikopterview. Het bleek allemaal hetzelfde laken een pak, telkens nét even anders. Steevast het trio bedje, kast, commode welke allen hun basis in multiplex hadden waarbij de afwerking het verschil maakte. Plastic fineer met houtnerfprint grenen of klassiek eiken, metaallook of in waaitwasj. Ook weer zo’n modewoord dat mooier moet klinken dan het effect dat het geeft. Ik noem het liever armeluizenwit, omdat witte verf blijkbaar zo ontzettend duur was dat het aangelengd moest worden tot bijna doorzichtig. Het ziet eruit alsof iemand die meubels met het verkeerde middel heeft schoongemaakt waardoor het een witte uitslag heeft.
Acht-, negenhonderd euro wordt er voor gevraagd én betaald. Met gemak. En het is allemaal emotie waar je voor betaald want kwaliteit heb je voor die prijs dan nog niet eens. Kasten met slappe wiebeldeurtjes, goedkope scharnieren en een achterkant zo dun als het hout van een sigarenkistje. Dat hier nog niet een slimme importeur vanuit Tjechië of een ander lage lonen land op ingesprongen is, vind ik onvoorstelbaar. Of de meubels komen daar juist vandaan en gaat het hier in prijs nog eens over de kop.
We zijn uiteindelijk geslaagd bij ikea. Ook niet zonder slag of stoot, maar daar schrijf ik de volgende keer over. Geloof me, het is beter dat je nu iets anders gaat doen. En ik ook overigens. Want als ik nu niet stop kan schrijf ik door tot het boek gekaft en genummerd is.
