Sorry mensen, maar de komende tijd zal ik deze website waarschijnlijk moeten laten voor wat het is. Ik zal al mijn vrije tijd – maar misschien meer dan dat omdat ik mogelijkerwijs noodgedwongen zal stoppen met werken – moeten steken in een monsterproces dat ik aan het voorbereiden ben. Deze keer moet iemand het gewoon doen. Deze keer moet iemand ingrijpen en ik voel gewoon dat ik het ben. Want ook ik ben slachtoffer van geworden van de grootste bedreiging van elke relatie: ikea.
Inderdaad, ikea zonder hoofdletters en al helemaal niet met “dé” er voor om ook maar de minste schijn van appreciatie of verheerlijking te voorkomen.
In de kamer van Bessel moest nog een kast komen. Destijds hadden we voor Sepp een kast gekocht bij de blauwe meubelloods met gele letters. Degelijk, zware kwaliteit, tijdloos, praktisch en dat voor een prijs die zeer gunstig afstak bij de gemiddelde opbergunit. Nee, wij waren er snel uit, het moest weer een zo’n kast worden, type hemnes. Dus wij naar filiaal Haarlem met het hele gezin. Hele tent doorgesjokt en tot de conclusie gekomen dat de kast die wij zo apprecieerde er niet meer was. Die was vervangen voor een type dat niet zo praktisch bleek, een stuk minder degelijk als zijn voorganger maar wel effe honderd euro duurder. Ja zeg, wat was dit nou!
Vastberaden die ene kast te scoren struinden we op marktplaats, op zoek naar een knappe tweedehands. Blijkbaar hebben meer mensen in de gaten dat het de enige kinderkast is die prijs/kwaliteit in balans heeft, getuige de schaarste in het aanbod en de hoogte van de biedingen. Bijna tegen nieuwprijs wisselen die dingen van eigenaar, zelfs na twee of drie jaar gebruikt te zijn. Die kasten hebben een betere investeringswaarde over de afgelopen jaren dan menig aandeel op de beurs. Voor mij is het des te onbegrijpelijker waarom de zweedse bouwpakkettengigant de kast uit productie heeft gehaald.
We hebben een paar pogingen ondernomen om een kast middels een bieding in bezit te krijgen, tevergeefs. Uiteindelijk zelf een kast van Zweedse origine samengesteld, in het magazijn een kar gepakt en het eerste deelpakket, natuurlijk het zwaarste, erop gelegd. Bedacht me toen dat twee volwassenen, een klein kind en een baby het vervoer van de kast in de weg stonden. Dus zware pakket er weer af, eerst terug naar Alkmaar gereden, gezin thuis eruit gezet en weer retour naar Haarlem. Bij het wederom vullen van de kar bleek vervolgens dat de ladefrontjes, welke ook verkocht en verpakt worden in een apart deelpakket, niet op voorraad waren. Ter plekke besloot ik alles wat er wel was uit de schappen te trekken en door te rijden naar Amsterdam, waar de mega doe-het-zelfbouwer ook een winkeltje heeft, om daar die frontjes te scoren. Ben er in totaal toch drie tot vier uur zoet mee geweest op mijn vrije dag. Alleen al voor de aanschaf een kast.
Eénmaal thuis gekomen de spullen uitgeladen en uitgepuft op de bank. Mijn oog viel op onze krijtmuur waarbij de bovenste helft dient als een soort agenda voor de komende weken. Daar zag ik dat de volgende dag onze vrienden uit Ede langs zouden komen. Dus vroeg ik aan vrouwlief, “Je wilde toch zeker niet die kast voor zij er zijn in elkaar hebben hè?”, en terwijl ik het vroeg wist ik het antwoord al. Dus stond ik ‘savonds al te schroeven en te timmeren in de hoop het project de volgende ochtend afgerond te hebben. Maar zelfs met de hulp van Ad MacGyver, zo noemen we onze buurman van nummer 3 die zich in het verleden als überklusser meerdere malen had bewezen, ging het niet lukken. Bovendien was het de avond dat AZ zichzelf naar het kampioenschap kon ballen dus die tijd zat ik voor de buis en niet bij de kast.
Bij het arriveren van de familie uit Ede de volgende dag was de kast in basis klaar, maar planken, deurtjes en lades zaten nog in de doos. Door miscommunicatie in huize Hulskamp en een vakantie van de buurman (die ik echt nodig achtte bij het afronden van de afwerking, daar er een aantal precisiegaten geboord moesten worden) en het mijden van het onderwerp “kast” uit angst voor een enorme clash thuis, duurde het nog een paar weken tot de kast klaar was. Hoogspanning op de relatie kan ik je zeggen. En uiteindelijk is het wel goed gekomen met de kast, maar van onze relatie was bijna geen spaander meer heel.
Genoeg. Het was genoeg. In iedergeval voor mij. Mocht jij nou iets van herkenning hebben in bovenstaand relaas, laat het me weten en plug in op dit aanstaande proces. We gaan dan met vereende kracht het bedrijf van begin tot eind geheel demonteren, tot op de laatste schroef afbouwen. Voor diegenen die zich totaal niet herkennen in dit relaas, zij die hun partner na het bouwen van een kast of iets dergelijks nog steeds verliefd aan kunnen kijken, koester de kracht die jullie relatie heeft getoond en weet dat je samen echt álles aan kan in het leven. Vertel anderen het sprookje dat je leeft ondanks de aanschaf van zelfbouwmeubels. Het geeft enige hoop voor de slachtoffers van ikea, om samen weer te bouwen aan de relatie die er op tekening altijd zo mooi uit zag.
