“Mensen hebben vandaag de dag sneller last van een kort lontje”, klonk er over de speakers van mijn autoradio. Waarbij ik dan meteen denk, wordt het lontje sneller aangestoken of is het lontje gewoon korter. Hoe het ook zij, ik ervaar het zelf ook. Niet alleen bij anderen, maar ook bij mezelf. Maar wat doe je daar dan toch aan als tot tien tellen bij lange na niet genoeg is en verder dan tien tellen een tijdrovende klus kan zijn.
Het zijn ook meer en meer de kleine dingen die ons, mij, ergeren. Neem nou luchtverfrisser voor in het toilet. Ten eerste is er de lucht die uit zo’n bus komt. In de volksmond wordt deze getypeerd als “pleelucht”, wat overigens geen positief predicaat is mocht je daar twijfels over hebben, die blijkbaar nog nooit een universeel geaccepteerd geurpalet is samengesteld. Het is altijd too much, een soort dikke lucht die een poging lijkt te doen om met één druk op de knop alle zuurstof uit de omgeving te willen trekken.
Vervelender dan die lucht is wanneer zo’n bus geen spray van vederlichte druppeltjes blijkt te geven. Sommige fabrikanten kiezen voor een soort Kärcher spuitmondje waaruit dikke spetters komen. Dus wanneer je aan de porseleinen kade je bruine vracht hebt gelost en op transport hebt gezet, om vervolgens de daarmee gerelateerde lucht denkt te klaren met een dennenbos uit een spuitbus, spuit dan vooral voor je uit. Want wanneer je recht omhoog spuit landen de dikke spetters op jou en ben je de rest van de dag de wandelende toiletverfrisser van je omgeving en hoogstwaarschijnlijk de pispaal van de dag.